Karabin szturmowy StG44 / Sturmgewehr 44

Sturmgewehr 44 – karabin szturmowy produkcji niemieckiej. Jeden z pierwszych karabinów szturmowych na nabój pośredni (o energii wylotowej pośredniej między amunicją pistoletową a karabinową). Strzelał pociskami kalibru 7.92 x 33 mm KURZ.

W 1942 roku niemieccy naukowcy na zlecenie OKW rozpoczęli prace projektowe nad karabinem szturmowym na nabój pośredni łączącym zalety pistoletu maszynowego (szybkostrzelność, mała waga) i karabinu maszynowego (większa celność niż pm, duża siła ognia). Początkowo projekt oznaczono jako MKb 42.

Zasięg praktyczny MKb 42 wynosił 600 m. Po próbach frontowych ostatecznie przyjęto do produkcji projekt firmy  C.G Haenel. Głównym projektantem MKb 42 był słynny Hugo Schmeisser niesłusznie uważany za twórcę pistoletu maszynowego MP-40. MKb 42 mimo, iż był karabinem szturmowym został przyjęty do uzbrojenia jako pistolet maszynowy MP-43. Można spotkać się również z nazwami MKb 42 (H), MK 42 H.S, MP-42S lub SMP–42. W końcu po ostatecznych modyfikacjach w 1944 roku na mocy rozkazu Adolfa Hitlera broń przemianowano na Sturmgewehr 44 (STG-44). Karabin szturmowy STG-44 był przewidziany jako  broń indywidualna dla pojedynczego strzelca. Istniała możliwość montażu celownika optycznego ZF41 lub ZF4, jednak ze względu na niską celność zrezygnowano z tego rozwiązania. Dość innowacyjnym pomysłem był celownik noktowizyjny Zielgierat 1229 Vampir montowany na STG-44. Był on zasilany z baterii noszonej na plecach. W celu strzelania z wnętrza pojazdów przez właz lub zza przeszkody stosowano specjalną nakładkę przedłużającą lufę Krummlauf wygiętą pod kątem 30 lub 90 stopni. Żywotność Krumlaufa była bardzo ograniczona ze względu na dużą szybkostrzelność broni. Kolejną próbą wzmocnienia siły ognia pojedynczego żołnierza było montowanie podobnie jak w karabinie Mauser K98 nasadki do miotania granatów tzw. garłacza. Granat nasadkowy odpalano poprzez zbicie spłonki amunicją z drewnianymi pociskami. Strzelał ogniem pojedynczym lub ciągłym, wyboru dokonywano za pomocą selektora ognia przy chwycie.

Zasięg STG-44 w stosunku do swojego poprzednika MKb 42 wzrósł do 800 m. Naturalnie zależało to od wprawnego oka strzelca. Karabin był zasilany z wymiennego magazynka łukowego o pojemności 30 pocisków. Każdy żołnierz uzbrojony w STG-44  był wyposażony w ładownice noszone na pasie po dwóch stronach klamry, mieszczących łącznie 6 magazynków. Masa wynosiła około 5 kg w zależności od modelu, z pełnym magazynkiem 6 kg. STG-44 był również używany jako broń zdobyczna przez organizacje konspiracyjne. Do 1961 roku był na wyposażeniu Milicji w NRD, został zastąpiony przez AK-47. 

STG-44 jest bronią doskonale wyprofilowaną, przystosowaną do sylwetki strzelca, mimo że jest znacznie krótszy niż standardowy karabin Mauser K98 to nie nadaję się do walki w zabudowaniach. Podczas walk w mieście lub ciasnych okopach górowały pistolety maszynowe. Podsumowując STG-44 było bronią innowacyjną i rewolucyjną jak na swoje czasy i stał się przykładem dla wielu późniejszych konstrukcji.