Karabin maszynowy MG 42

Kiedy w 1939 roku III Rzesza wkraczała w stan ogólnoświatowego konfliktu, na wyposażeniu jej sił lądowych znajdował się karabin maszynowy MG34. Była to broń sprawdzona, uniwersalna, bardzo dokładna i skuteczna w walce. Cechy te jednak były okupione dużym kosztem wytworzenia oraz bardzo czasochłonną produkcją. MG34 był wykorzystywany nie tylko przez piechotę ale także załogi pancerne. Wysokie zużycie materiałów, długi proces produkcji i ogólna mała liczba produkowanych egzemplarzy nie była w stanie zaspokoić potrzeb niemieckich żołnierzy, którzy rozszerzając działania o kolejne kraje potrzebowali coraz więcej uniwersalnych karabinów maszynowych. OKH (Oberkommando des Heeres, Naczelne Dowództwo Wojsk Lądowych) już w 1937roku przewidziało potrzebę unowocześnienia MG34 i zdecydowało się na ogłoszenie wśród rodzimych konstruktorów broni maszynowej przetargu na następcę MG34, który miał być tańszy, łatwiejszy w produkcji, bardziej niezawodny w warunkach bojowych. Sukces MG34 spowodował, że konstruktorzy od chwili wprowadzenia do uzbrojenia MG34 sami starali się opracować jego następcę. Jednym z nich był prototyp Paula Kurta Großfußa zaprezentowany w połowie 1939 roku w firmie Metall und Lackierwarenfabrik Kurt Paul Johannes Großfuß AG. Nowa broń była wykonana metodą tłoczenia, zasilana nabojem 7,92x57mm z taśmy (standardowy nabój stosowany w broni ręcznej WH). Działanie prototypu firmy Großfuß opierało się na zasadzie krótkiego odrzutu lufy z zamkiem ryglowanym rolkami. OKH zamówiło serię 150 egzemplarzy tego karabinu. Nowy karabin wymagał jednak dopracowania. Dowództwo Wehrmachtu zażądało dodatkowo zwiększenia szybkostrzelności teoretycznej nowej broni. Po dokonaniu poprawek prototyp firmy Großfuß oznaczony jako MG39 został poddany próbom porównawczym z zmodyfikowanym MG34(zwiększona szybkostrzelność). Test wypadł pomyślnie i MG39 okazała się bronią niezawodną, spełniającą postawione przed nią wymagania. W roku 1941 broń weszła do masowej produkcji w wielu zakładach zbrojeniowych III Rzeszy. Chrzest bojowy przeszła w 1942 roku w północnej Afryce wraz z działaniami DAK Erwina Rommla. Nowa broń szybko potwierdziła swoje walory na polu bitwy stając się najlepszym uniwersalnym karabinem maszynowym II Wojny Światowej. 

"Piła Hitlera" ,bo taki przydomek zyskał sobie ten karabin wśród alianckich żołnierzy, był karabinem w każdym calu udanym. Do dziś dnia jest w lekko przekształconych formach użytkowany przez armie wielu krajów min. przez WP na wyposażeniu czołgów Leopard. MG42 posiadał ogromne możliwości adaptacyjne pola walki stwarzane poprzez zastosowanie dwójnogu, lawety do strzelań na duże odległości, trójnogu p/lot oraz kompatybilności z wszelkiego rodzaju pojazdami. Zastosowanie amunicji 7,92x57mmnie stwarzało dodatkowych trudności produkcyjnych. MG42 był zasilany z taśmy przez "usta" z lewej strony karabinu. "Usta" pełniły także rolę mocowania magazynków bębnowych (Trommel) mieszczących 50 nabojowy odcinek taśmy. Kolejnym atutem karabinu była łatwość wymiany lufy, która odbywała się poprzez otwarcie klapki po prawej stronie ,po czym stara rozgrzana lufa sama "wyskakiwała". Doświadczone obsługi MG potrzebowały na wymianę lufy kilka sekund. Lufę należało wymienić po wystrzeleniu ciągłym ogniem około 250 pocisków ,aby uniknąć jej zniszczenia, po ostudzeniu lufa była gotowa do akcji i tak w kółko. Amerykanie opracowali metodę walki z MG42, która polegała na atakowaniu tylko podczas wymiany luf. MG42 był wykorzystywany na wszystkich frontach II Wojny Światowej od roku 1942 do końca wojny w 1945.