Granat Stielhandgranate M24

Stielhandgranate M24 – ręczny granat trzonkowy wywodził się w prostej linii od granatu trzonkowego M17 masowo używanego w pierwszej wojnie światowej, mimo topornej konstrukcji został z niewielkimi zmianami przyjęty na wyposażenie armii niemieckiej początkowo w Reichswerze a później w Wehrmachcie przez całą drugą wojnę światową.

Przystępując do wojny armia niemiecka była w zasadzie jedyna mająca na swym wyposażeniu granaty trzonkowe. Niemieccy pragmatycy wojskowi stawiali na celność i dystans rzutu jaką dawał granat trzonkowy podczas gdy inne armie rezygnowały z nich z uwagi na znaczące gabaryty. Granat ten składał się z trzech zasadniczych części: głowicy, trzonka i zapalnika.

Głowica tłoczona była z blachy i wypełniona materiałem wybuchowym , trzonek wykonywano z drewna bukowego. Z obu stron był zakończony gwintem, w jego wnętrzu znajdował się zapalnik tarciowy z opóźnieniem 4,5 sekundy, wyposażony w sznurek na którego końcu znajdował się porcelanowy koralik pełniący funkcje zawleczki. Kompletny granat tego wzoru miał masę 500g i od początku
wojny był podstawowym atrybutem niemieckiego żołnierza( noszonym za pasem lub w cholewie buta) tak jak karabinek Mauser. Oprócz wersji bojowej istniały także granaty w odmianie ćwiczebnej , dymnej oraz wiązka 7 głowic połączonych na jednym trzonku jako forma doraźnego granatu przeciwpancernego. W 1942 roku Zarząd Uzbrojenia opracował koszulkę odłamkową (stalowa rura nakładana na głowicę granatu) zwiększającą ilość odłamków powstających po wybuchu granatu.
W końcowym okresie 1/3 produkowanych granatów była wyposażona w takie koszulki.
Ocenia się, że wyprodukowano łącznie ok. 100 mln sztuk tych granatów.